කෝලා සහ ලූලා....2

ඔන්න මම කිව්වා වගේ ම අයෙමත් අවා.............මේ තමයි කොලා සහ ලුලා කතාවේ හොදම ටික...........කියවල බලලා comment එකක් දාන්න.............!!!!

මටත් නොදෑනී මගේ හිතේ ලොකු ගෞරවයක් හා බැදීමක් මේ දරුවාට ඇතිවී තිබුනා. ජීවිතය ගැන අපි ගොඩක් මිනිස්සුන්ට නැති මානයක් හා ඉවක් බොහොම අපූරු විදිහට විග්‍රහ කරන්න මේ යෞවනයාට තිබුනේ නිසග හැකියාවක්. කීප වතාවක්ම වේදිකාවේ ඉදන් මම එයාට කතා කලා, අවිත් මාව හමුවන ලෙස. එයාගේ ජීවිතයට පුංචි හරි උදව්වක් කිරීමේ අරමුණක් මගේ හිතේ කොනක දගලමින් තිබුනා. ඒ ඔක්කොටම වඩා මේ කවිකාරයා කව්ඩ කියලා බලාගනීමට මට තිබුනෙ පුදුම කුතුහලයක්. ළමයෙක් දග වැඩ කලානම් පන්තිය මද්දේ හරි ක්ෂනයකින් හොයාගන්න පුලුවන් ක්‍රමවේද මට තියනවා. නමුත් මේ වගේ අව්‍යාජ කලාකාරයෙක්ව කරලියට ගන්න මං ඒවා පාවිච්චි නොකිරීමට පරිස්සම් වුනා. ඒ නිසාම මං කාලයට ඉඩ දුන්නා. පන්තියට  සමුදෙන්න කිට්ටු දවසක කොඩුකාර කවියා තමන්ගෙ අන්තිම කවි පන්තිය මේ ව්හිදිහට එවලා තිබුනා.

ජීවිත දැලේ පටලුන මකුලුවෙකු වගේ

එලිවෙනකොට දුවමි Revision එකට ඔබේ

ලාබෙට පාන් කෑල්ලක් ගෙන වතුර වගේ

හොද්දක් එක්ක ගිල්ලෙමි මං අදත් උදේ

බාටා සෙරෙප්පුව උදයෙම කැඩී ගියා

කම්බි කෑල්ලෙන් සෙට් කර ක්ලාස් ගියා

මේසා දුකක් උහුලන්නේ අයිද කියා

මට හිතෙනවා පියඹන්නට ගමට මෙයා

කමිසේ දිරා ඇත ගෙයි වහලය වාගේ

කලිසම ලොකුයි ලොකු පොල් අත්තක් වාගේ

කොන්ඩෙට ජෙල් නතේ මම පොල්තෙල් ගෑවේ

අගල් පහේ රොටියක් මං රෑ කෑවේ

කොල්ලන් කොකා කෝලා බොන විවේකයේ

කෙල්ලන් කිරි පැකට් උර උර මුකුලු කලේ

අල්ලන් තඩි සයිස් ලූලෙක් බදුලු ඔයේ

කන්නට තරම් බඩගින්දර මෙමට තියේ

මේ රට හදන හැටි රසකර කියන විට

මට ඈණුම් ගියා බඩගිනි වැඩිකමට

අරගෙන ළමයි මැද්දෙන් වේදිකවට

මතකද දෙකක් දුන්නා මගෙ පිට මැදට

ආසයි කිව්වා නේදෝ අදුනාගන්න

දැන් සතුටුදෝ කළ දේ ගැන මට ඔන්න

තරහ නැතේ ගුරුතුම මේ අහගන්න

නුඹ බුදුවෙනව සත්තයි යම් මතු දිනෙක

මේ අන්තිම ලියුම යාලුවෙකුට දීලා

අද රෑ බදුලු යන්නෙමි මම සමුදීලා

නුඹෙ පා පුදන්නට බැහැ හිත හිරවීලා

අම්මට අන්තිමයි යමි හනිකට දුවලා

කවිය කියෙව්වට පස්සේ මුලු පන්තියම මොහොතක් ගල්ගැසුනා...දෙවියනේ..............ඒ ඔයාද?

මුලු පන්තියම ඒ විදිහට අහන්න ඇති. මගේ හිත වේදනාවෙන් බර වුනා. නමුත් මං ප්‍රමාද වඩියි. කෝඩුකාර කවියා අපි ඔක්කෝටම හොරා ගම රට ගිහින් ඉවරයි. ජීවිතය ගැන වටිනා පාඩම් ඉගැන්වූ මං, ඔහුගෙන් ජීවිතය ගන අපූරු පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා.

මං කෝඩුකාර කවියා තමත් හොයනවා. නමුත් එයා දැන් මේ ලියන මොහොත වන විට ආරංචියක් නෑ. ලිපිගොනු වලත් ඒ විදිහේ ලිපිනයක් නෑ. "එහෙම තමයි සර් ශ්‍රෙෂ්ඨ කවියෝ. ඒ ගොල්ලන් හරි නිහඩයි. නමුත් සදාකාලිකයි." පන්තියේ දරුවෝ කිහිප දෙනෙක් මට කිව්වේ හරියට මගේ හිත කියවලා වගේ.

කෝලා සහ ලූලා.... 1

හැමෝටම සුභ දවසක් ප්‍රර්තනා කරනවා..........ගොඩක් කට්ටිය හිතන්න අත්තෙ පට්ට කත blog එක posts දෙකකින් වැහිල ගියා කියල වෙන්න අති.එහෙම වෙන්න හේතුව දැන් අවුරුද්දක් තිස්සේ ඉදලා මමත් මගේ යලුවො ටික දෙනෙකුත් අපෙ ඉස්කෝලේ ටිකක් ලොකු musical show එකක් කරන්න මැරුණ නිසා.බොරු කියන්න ඕනේ නෑ, මෙච්චර කාලයක් වැඩ කලත් අන්තිමට අහන්න ලැබුනේ මම මුකුත්ම කරලා නෑ කියල, මහා අසාධාරණ කතාවක් තමයි.මොනවා කරන්නද?.................එක ටිකක් දිග කතාවක්.............මම ඒ කතාව පස්සේ කියන්නම්..........................

මම දැන් කියන්න හදන්නේ මගේ Accounts class එකෙන් දවසක් මට දුන්න පුංචි සගරාවක තිබුන ටිකක් හිත උණු වෙන කතාවක් ගැනයි. ඇත්තම කියනවනම් මේ කතාව කියන්නේ නුගේගොඩ සැසිප් අධ්‍යාපන ආයතනයේ පන්ති කරන අමිත් පුස්සැල්ල සර් තමයි. මෙන්න මෙහෙමයි කතාව.......

උපුටා ගැනීම :- ප්‍රචාරනාත්මක සගරාව - සැසිප් අධ්‍යාපන ආයතනය

කතෘ :- අමිත් පුස්සැල්ල (කලමනාකර අධ්‍යක්ෂ - සැසිප් අධ්‍යාපන ආයතනය)

අවුරුදු 15 ක ටියුෂන් ජීවිතයේ අත්දැකීම් ගොන්න එකතු කරලා ඒවා අතරින් සුන්දර ඒවා DVD ගතකලොත් මගේ රාක්කය ලෝකයේ ලස්සනම films වලින් පිරේවි කියල මට හිතෙනවා. හැබැයි ඒ ඔක්කොම පිටපත් වල අය්තිකාරයෝ මේ රටේ දරු පරපුර. මම producer විතරයි. කෙනෙක් ඇවිත් මඒ කිව්වොත් ඒ films වලින් ලස්සනම එකක් play  කරන්න කියල, මම ලොකු අමාරුවක වැටෙනවා සත්තයි. මොකද ඒවා ඔක්කොම ඒ තරම් ම කලාත්මක සංවේදී වගේම හොද ගැබුරක් තියන කතා කියල මට දැනෙන නිසා. මං ඒ වචන ටික කිව්වේ මගෙන් ඉගෙන ගත්ත දරු පරපුර ගැන ලොකු අභිමානයකින්, ආදරයකින්.

හැබැයි මේ ගොඩක් films වල physics ‌නැහැ. තියෙන්නේ life. මේ වගේ වෙලාවක අමාරුවෙන් හරි තෝරගත්ත එක film එකක් තියේවි. මං ඒ film එකට ගොඩක් ආදරය කරනවා. ගරු කරනවා.

කෝඩුකාර කවියා කියන්නේ මගේ එක්තරා පන්තියක හිටපු මා ආදරය කළ අපුරු කවිකාර දරුවා. මම ඒ දරුවාව දැක්කේ එකක්ම එක දවසයි. එත් නොසිතු වෙලාවක. හැබයි ඒ කෝඩුකාර කවියා බව මම දැනගත්තේ තවත් බොහෝ කලයකට පස්සේ. එයා පන්තියට එවන කවි පන්තිය මැද්දේ ඔක්කොම ලමයින්ට ඇහෙන්න මම පුළුවන් විදියට කියෙව්වේ, දරුවන්ට ඉගෙන ගන්න ලොකු ජීවිත පණිවිඩයක් ඒ කවි වල තිබුන නිසා. දරුවෝ ඒ කවි හරි අපුරුවට අහගෙන හිටියා. හැරියට සාහිත්‍ය පාදමකට සමවදිල වගේ. සමහර කවි කියවද්දි ගොඩක් දරුවන්ගෙ ඇස් අග තෙත් වෙනව දකිද්දි කෝඩුකාර කවියා විතරක් සතුටු වෙන්න අති කියල මට හිතුනා. ඒ අපි හැමෝම එයගේ ජීවිතයට අහුන්කම් දීම නිසා. මෙවායේ එලිසමය, විරිත ගන මහා ගඹුරට නොසිතුවත් අපි ඔක්කොම එවයින් අපූරු ආස්වාදයක් ලැබුවා. සන්දෙශ පරපුරෙ දරුවන්ට කවි ලියන්න අලුතෙන් උගන්වන්න ඕනෑ නෑ තමයි. නමුත් ඔක්කොම යන්ත්‍ර සුත්‍ර වෙච්ච යුගයක දහඩිය වල සුවදට ජීවිතයට  සුවදට ඉවත්කරන මිනිසුන් සීටීමත් සතුටක්. ඒ නිසාම කෝඩුකාර කවියාගේ නිර්මාන තවමත් මා ලග සුරකිව තියනවා. ඔහු අම්මා ගැන ලියා එවූ කවිය තවමත් මගේ හිත කම්පනය කරන තරම්....................

හීතල වතුර කේතලයක නටන විට

අම්මගෙ කඩුලු සිහිවී බොදවෙවි පොත

තුන්තිස් පැයේ ලිප ලග දුම් කකා මට

ඇයි ඇස් පාදුවේ මේ වගේ අඩන්නට

ලොදිය කදුලු රහසෙම රෙඩි පටින් පිස

මගෙ පොත් මේසයට රෑ මද එබෙන විට

අම්මේ නුඹයි මා දුටු ලස්සනම සද

බිරිදක් එපා මට වසුමට එපුන් සද

රෙදිපට නුඹේ ඩියවුනු පරඩැලක් වගේ

මගෙ හිත හඩවතේ නෙත ගගුලක් වාගේ

හෙමිහිට ඔලුව අතගා ආදරෙන් හිතේ

මට බුදුසරණ පතපන් ලග නැතත් අනේ

මඩුරුවො තල තලා රෑ මැද පොත් බලමි

නුඹේ රස කහට හීනෙන් තලු මරා බොමි

බදුලු කොච්චියේ හඩ හීනෙන් අසමී

මගෙ අම්මා කියා මහපොලොවට වදිමී

වැලි කොස් ඇට, තලප නුඹ නිතරම හදන

මගෙ සුදු පුතේ කාපන් කියමින් බෙදන

රුපියල් හැටේ බත් එකකින් දිවි ගෙවන

නැහැ මට සැපක් මේ නගරයෙ නුඹ විතර

දිනපතා කවි ඒවන මෙ අපූරු පුද්ගලයාට පන්තියේ දරුවෝ ඔක්කොම බැදිල හිටියා. දහස් ගානක් ලමයි රොත්තක් අස්සේ සගවිලා ඉන්න මේ කවි පුතාව වෙදිකාවට ගන්න මට ලොකු ඕනෑකමක්  තිබුනා...............

මේ කතාවේ හොදම ටික දැන් තමයි පටන් ගන්නේ.............පොඩි අව්ලක් තියනව..........තාත්ත කෑ ගහනව PC එක off කරන්න කියල............මේ කතාවේ ඉතුරු ටිකත් මම පුලුවන් ඉක්මනටම post කරන්නම්...............එතකන් ඔයාලට සුබ දවසක්.......!!!!!